Demek ki mücadele edince oluyormuş. Tarih yazdınız ama üç gün sonra daha önemli bir maçımız var. Sevinç sadece yarına kadar sürmeli, daha fazla değil…

Kimsede olmayan iki kaliteli kalecimiz var. Yani tutan tarafta sorun yok…

Atan tarafta haftalardır inliyoruz. Bu bir başlangıç olsun…

Ah be keşke bu maç 3 hafta önce olsaydı. O zaman daha erken ayağa kalkardık. 

Veya keşke lig maçının sonucu ile bu maçın sonucunu değiştirebilseydik.

Bu gün kimseyi öne çıkartmak doğru olmaz, zira takım olarak fark yarattık. Skor nettir; bu pahalı kadroya karşı kendi taraftarı önünde, hakem desteği olmadan, hakederek yarı finali yakaladık.

Metehan’ın ilk 11 futbolcusu olduğunu, Niang’ın takımı bir kişi eksik oynattığını hoca da artık görmüş olmalıdır. Allah korusun, hafta sonu bu kadro ile 3 puanı cebe koyamazsak bu tarihi zaferin hiçbir anlamı kalmaz.

Sakın ola ayaklar yerden kesilmesin, Galatasaray’ın durumuna düşeriz. Ligde fark 4 puana çıkınca adeta şampiyon olmuşlar, “Gençlerbirliği’ni de  nasıl olsa geçeriz” demişler.  

Futbolda kibir olmaz, takım değerleri yarıştırılamaz. Maçın sahada oynanacağını unutup; kulübede arkana yaslanarak bir müddet rahat edersin ama ilk golü yedikten sonra da rüyadan uyanıp yaprak gibi rüzgara teslim olursun…

Sonuç olarak; Kocaelispor maçında aynı mücadeleyi görmek istiyoruz. Eğer göremezsek, bu maça tekrar dönüp motivasyonun tek maça özel olmasının nedenlerini ararız…

Hoca maçtan sonra “bu bir kırılma maçı olabilir” demiş. Diliyorum, inşallah öyle olur. Daha fazlası da olabilir, zira kendi taraftarımızın önünde oynayacağız.