Tempo, tempo, tempo…

Söylemekten dilimizde tüy bitti…

Gençlerbirliği bir maçı kazanmak istiyorsa…

Ya da en azından beraberlik diyorsa…

Tempolu oynamak zorunda…

Topu rakibe vermek…

Sahasına kapanmak…

Başkent ekibi için hiç de mantıklı bir oyun planı değil…

Amed karşısındaki tempolu futbol…

En azından bir puanı getirdi…

Kimileri böyle bir baskıyı riskli görebilir…

Ancak kadro kalitesi, baskı yiyen bir planı kaldırmıyor…

Hata yapmaya çok müsait bir defans var…

Rakip baskı kurduğunda fazlasıyla açık veriliyor…

Ancak oyunu ileride kurmak…

Rakip savunmayı rahatsız etmek…

Gençlerbirliği’nin tek kurtuluş reçetesi…

İki kez geriye düşüp dönmek…

Hem de ligin en iddialı kadrosuna sahip bir rakip karşısında…

Kolay bir iş değildi…

Alman ekolünü övmeye gerek yok…

Bernd Storck için hüküm vermek de çok erken…

Ama Amed karşısındaki oyun felsefesini…

Tüm sezona yayabilirse…

Fark yaratacağı kesin…

Bu arada bir isme de nazar değdi…

İlk 6 haftanın en çok kurtarış yapan ismiydi…

Amed maçındaki performansı biraz şaşırttı…

Acemice bir penaltı…

Zaman zaman boşa düşen çıkışlar…

İrfan Can’a yakışmadı…

Bu maç onun için dersler içeriyor…

Bir paragraf da Rafael Luis’e açmalıyız…

Benfica’nın neden bu oyuncuya yatırım yaptığını daha iyi anladık…

Saha görüşü, tekniği, sorumluluk alması…

Artıları…

Oynadıkça daha da iyi olacağını düşünüyorum…

Şimdi Galatasaray maçına daha iyimser bakabiliyorum…